Oma Ting en haar 6 kleinzonen (deel 3). Een nieuw huis! 

Deel 3:

De vorige keer konden we u vertellen dat dit gezin in­middels in het Spie-en wezenprogramma is opgeno­men en dat het dorps­hoofd, samen met de dorpelingen, een stukje grond voor haar be­schikbaar stelde.

En inmiddels heeft Spie-en materialen beschikbaar gesteld en is er op dat stukje grond een nieuw huis gebouwd voor oma Ting en haar zes kleinzonen!

Het is een stevig huis met een ijzeren frame. Het huis was klaar juist in de natste periode van het jaar, zodat ze nu droog kunnen wonen in een eigen huis!

Je kunt je niet voorstellen hoe blij oma is. Het verhuizen ging heel snel. Haar enigste be­­zit, een bun­del­tje kleren en een paar pan­ne­­tjes, zijn zo opge­pakt.

Maar vanaf nu begint voor haar en haar jongens een nieuw le­ven. Ze hebben nu een eigen plek om te wo­nen en tellen weer mee. Er is voedsel en de kin­de­ren kun­nen naar school. Natuurlijk is er de zorg voor zes opgroeiende jongens. Maar ze krijgt regelmatig bezoek van een Spie-en vrij­willigster die haar kan helpen en raad kan geven.

Ook dit wordt allemaal mo­gelijk gemaakt door do­naties uit Nederland. Na­mens oma Ting en haar jongens: hartelijk dank! 

Deel 2:

Direct na ons bezoek is de Spie-envrijwilligster gestart met de procedure  om dit ge­zin in het Spie-en pro­gramma op te nemen. Gesprekken met het dorps­hoofd, de schoollei­ding en het gezin hebben er toe geleid dat dit gezin nu ook de hulp en begeleiding krijgt van Spie-en. Dat betekent elke maand 15 kg rijst voor oma en 10 kg rijst voor elk kind. Dat is het minimale in een land waar men rijst als basisvoedsel heeft. Ook kregen de kinderen een nieuw school­uniform, zodat ze nu ook als ‘gewone’ leerlingen naar school kunnen gaan. 

Oma Ting kan haar geluk niet op. Een grote last is van haar schouders geno­men. Wat is  ze blij dat ze niet meer hoeft te bedelen om een handje vol rijst voor zo’n groot gezin. Het ver­driet van het overlijden van haar dochter en schoon­zoon is er natuurlijk nog wel. De kinderen hebben geen ouders meer. Maar nu kan zij voor hen zorgen met hulp van Spie-en. En als ze ouder wordt, kunnen de kin­deren haar weer verzorgen.

Maar oma Ting heeft nog een groot probleem. Haar enigste onderdak is onder het huis van iemand an­ders. En daar moet ze bin­nenkort weg.

Het dorpshoofd, die een be­langrijke functie heeft in de dorpsgemeenschap, heeft met de dorpelingen over­legd, en samen hebben ze een stukje grond voor haar gereserveerd. En inmiddels heeft Spie-en materialen beschikbaar gesteld, waar­van de dorpelingen samen binnenkort een huis gaan bou­wen voor oma Ting en haar jongens. (Op de foto staat het gezin op de plek waar het huis gebouwd zal gaan worden. Oma staat links vooraan, de kinderen met nieuwe schoolkleren. Achter hen de Spie-en vrijwilligers.)

Oma is zó blij! Als de Spie-en medewerkers haar be­zoeken kan ze alleen maar huilen.

Wat kunnen we in een land als Cambodja ontzettend veel doen met een paar hon­derd euro’s! Voor ons een klein bedrag, voor hen een wereld van verschil.Het betekent een nieuw le­ven, er weer bij horen in het dorp, en niet meer een ver­schoppeling te zijn, en te hoeven bedelen. Het be­te­kent weer gewoon een mens te kunnen zijn.En wie  heeft die behoefte niet? (wordt vervolgd)

Oma en haar 6 jongens zijn ook te zien in de EO-documentaire, die uitgezonden wordt vanaf 25 nov. op Ned. 2 om 17.05 uur in het programma Nederland Helpt.

Wat er aan vooraf ging.... (deel 1)

Ze woonde samen met haar man in het huis van haar dochter en schoonzoon en hun zes kinderen, allemaal jongens. Op een dag kreeg haar man een ongeluk en overleed. Haar dochter zorgde goed voor haar. Maar na een jaar werd haar schoonzoon ziek. Ze kochten medicijnen, maar het hielp niet. Hij werd zo ziek dat hij na verloop van tijd ook overleed. Samen met haar dochter zorgde ze zo goed en zo kwaad als het ging voor de kinderen. En dat viel niet mee. Ze hadden veel geld uitgegeven voor medische hulp en medicijnen, en ze hadden maar weinig te eten.

Toen werd haar dochter ziek. Opnieuw waren er medicijnen nodig. Ze verkochten hun stukje land en andere bezittingen om de dure medicijnen te kunnen betalen. Maar ook nu hielpen ze niet. En uiteindelijk  overleed ook haar dochter. Oma bleef alleen achter met de zorg voor de zes kinderen.

Wat nu? Waar moest ze heen? Ze had geen huis meer, geen geld, geen eten.

Oma Ting (inmiddels 65 jaar) besloot om met de kinderen terug te gaan naar het gebied waar ze vroeger had gewoond. Misschien was daar iemand die hen kon helpen.

Maar ook hier was iedereen arm. Niemand zat te wachten op zeven extra monden om te voeden. Ten einde raad vond oma onderdak onder een huis op palen. De eigenaar was tijdelijk niet thuis. Ze kreeg een bed van de buren en zette die onder het huis. Rondom het bed hing ze een paar oude doeken en zeiltjes. En ziedaar: haar nieuwe huis.

’s Nachts sliepen ze met z’n zevenen in het bed. En overdag moest ze zorgen dat ze eten vond voor haar kleinkinderen. Ze leende geld en kocht daarvoor gedroogde vis, die ze op de markt met een klein beetje winst probeerde te verkopen. De kinderen kregen twee keer per dag een klein beetje rijst met wat visolie.

Zo troffen we haar aan toen de Spie-en vrijwilligster ons bij haar ‘huis’ bracht. De zes jongens (de oudste 14, de jongste 5) zijn allemaal te klein voor hun leeftijd door gebrek aan voedsel en vitamines. De drie oudste kinderen gaan naar school, maar zonder ontbijt. Ze hebben versleten kleren aan. Oma vertelt dat de eigenaar van het huis haar niet langer onder zijn huis wil laten wonen. Wat nu?

Kan Spie-en hier helpen? In ‘normale’ omstandigheden volgt er bij een ‘nieuw’ gezin met weeskinderen eerst een intake gesprek samen met het dorpshoofd, en moeten er formulieren worden ingevuld, waarna het door het Spie-en bestuur wordt besproken. Dat kan wel een paar weken duren.

Maar hier is de nood zo hoog dat we besluiten om direct hulp te verlenen. Oma krijgt een zak rijst van 50 kg, zodat ze vandaag al te eten hebben. Vanaf nu krijgt ze hulp en ondersteuning van Spie-en. Niet alleen de weeskinderen, maar ook zij krijgt nu maandelijks voedsel. De kinderen krijgen nieuwe schoolkleren. En elke maand komt de Spie-en vrijwiliger bij haar langs om de rijst te brengen en te kijken hoe het met haar en de kinderen gaat.

Maar dan blijft nog staan het probleem van de huisvesting. Kan Spie-en haar een nieuw huis geven? Jazeker, voor dit soort schrijnende gevallen geeft Spie-en materialen voor de bouw van een huis (kosten 800 euro). Maar ze heeft geen eigen stukje grond waar het huis gebouwd kan worden. Hoe moet dat nu?

Het dorpshoofd vertelt dat hij samen met de andere dorpelingen zal overleggen om een klein stukje grond voor haar beschikbaar te stellen, waar het nieuwe huis gebouwd kan worden.

OmaTing is de koning te rijk. Haar leven is vandaag totaal veranderd. Ze staat vanaf nu niet meer alleen voor de enorme taak om haar zes kleinkinderen te voeden en op te voeden. Er zijn mensen hier die naar haar omzien en haar helpen. En er zijn mensen ver weg in Nederland die deze hulp mogelijk maken. Ze kan haar geluk niet op. En ze houdt niet op ons te bedanken.

Wilt u oma Ting of een andere pleegouder helpen weeskinderen te verzorgen of hen een huis geven? Steun ons dan.

Een jaar lang zorg voor een weeskind en zijn pleegouder kost 100 euro!

Een nieuw huis voor een arme of weduwe kost 800 euro!